( مسأله 240 ) درازاى صورت را بايد از بالاى پيشانى جايى كه موى سر بيرون مىآيد تا آخر چانه شست ، وپهناى آن به مقداري كه بين انگشت وسط وشست قرار مىگيرد بايد شسته شود ، واگر مختصرى از أين مقدار را نشويند وضو باطل است ، وبراي آن كه انسان يقين كند أين مقدار كاملا شسته شده بايد كمي أطراف آن را هم بشويد . ( مسأله 241 ) اگر صورت يا دست كسى كوچكتر يا بزرگتر از متعارف مردم بأشد ، بايد ملاحظه كند كه مردمان متعارف تا كجاى صورت خود را مىشويند ، أو هم تا همانجا بشويد . ونيز اگر در پيشانى أو مو روييده يا جلوى سرش مو ندارد بايد به اندازه معمول پيشانى را بشويد . ( مسأله 242 ) اگر احتمال دهد چرك يا چيز ديگرى در ابروها وگوشه‌هاى چشم ولب أو هست كه نمىگذارد آب به آنها برسد ، چنانچه احتمال أو در نظر مردم بجا بأشد بايد ، پيش از وضو بررسى كند كه اگر هست بر طرف نمايد . ( مسأله 243 ) اگر پوست صورت از لأي مو پيدا بأشد بايد آب را به پوست برساند ، واگر پيدا نباشد شستن مو كافى است ، ورساندن آب به زير آن لازم نيست . ( مسأله 244 ) اگر شك كند پوست صورت از لأي مو پيدا است يا نه ، بنابر احتياط واجب بايد مو را بشويد وآب را به پوست هم برساند . ( مسأله 245 ) شستن داخل بيني ومقداري از لب وچشم كه در وقت بستن ديده نمىشود واجب نيست ، ولى براي آن كه يقين كند از جاهايى كه بايد شسته شود چيزى باقي نمانده ، واجب است مقداري از آنها را هم بشويد وكسى كه نمىدانسته بايد أين مقدار را بشويد ، اگر نداند در وضوهايى كه گرفته أين مقدار را شسته يا نه نمازى را كه با آن وضو خوانده ووقتش باقي است با وضوى جديد اعاده نمايد وقضاى نمازهايى كه وقتش گذشته واجب نيست ( مسأله 246 ) بايد صورت ودستها را از بالا به پائين شست واگر از پائين به بالا بشويد وضو باطل است .